رشد اجتماعی در دوره ی نوجوانی(بخش دوم)

۶-جوان رشد یافته در زندگی خود معنایی حقیقی یافته است و به خاطر چیز با ارزشی زندگی می کند که او را به کمال می رساند.
«گاهی وضعی پیش می آید که انسان از انجام کارهایش محروم می ماند اما آن چه اجتناب نکردنی است، رنج است. با قبول آن که باید رنج را با شهامت پذیرفت زندگی تا دم آخر پرمعنا می گردد. به عبارت دیگر، معنای زندگی معنایی بلاشرط است، زیرا معنای بالقوه رنج را نیز در بر دارد.»
* مثال: برای رسیدن به اوج علمی و معنوی باید رنج فراوان کشید (البته ناگفته نماند که این رنج چند سال اول جوانی و دوره ی دبیرستان است.) دوست عزیز اگر می خواهی نفر اول مدرسه، مجتمع و المپیاد گردی باید یک رنج کوتاه را سپری کنی.
۷- نسبت به انسان ها احساس تکلیف و وظیفه می کند، و احساس تکلیف در روابط انسانی، چیزی بالاتر از معادلات سیاسی و اقتصادی است!! محبت جوان رشد یافته، بی قید و شرط است.
* مثال: چه خوبه که وقتی دوست، هم کلاسی و هم مدرسه ای ما با مشکلی روبه رو شد دست او را بگیریم و کمکش کنیم یا فرضاً دیدیم فردی به کلاس و مدرسه ی خود بی توجه است او را آگاه کنیم و مکلف شویم که به او تذکر دهیم.
۸- جوان رشد یافته همه ی جنبه های وجودی خود را قبول دارد: هم نقاط ضعف و هم نقاط قوّت، و خودش را نیز می شناسد.
* مثال: دانش آموز منضبط و مؤدب، همیشه کارهای خویش را منظم انجام می دهد و جایی که ضعف در کارهایش می بیند یا از جانب بزرگ تر تذکرداده می شود سعی در بر طرف نمودن ضعف خویش می گردد. چنین دانش آموزی راه رشد و ارتقای خود را به سهولت می پیماید.
۹- هدف های درازمدت و جهت دار دارد که همیشه او را به جلو می برد.
* مثال: با یک تفکر صحیح مبتنی بر مشورت برنامه ی درازمدت برای رسیدن به اوج تلاش می کند.
۱۰- اهل تعاون و همکاری است و در فعالیت های گروهی شرکت می کند و برای آن ها نیز سودمند و مفید است و از رقابت های مخرب پرهیز می نماید.
* مثال: در فعالیت هایی هم چون: شوراهای دانش آموزی، تشکیلات دانش آموزی، مسابقات متنوع مدرسه، دانش آموز عضو فعال است و از موضع گیری های نامعقول دوری می کند.

منبع:towhidonline.com

برچسبها: رشد اجتماعی, دانش آموز